Vasten en geloven….

En vandaag is het dan zover! De negende maand van de islamitische maankalender is aangebroken, dus we mogen weer een maand lang vasten. Dat betekent dat men tussen de dageraad (ruim voor zonsopgang) tot en met de zonsondergang niet mag eten, drinken en nee ook geen water mag drinken of kauwgom mag kauwen.

We hebben dan ”gelukkig” vakantie in het onderwijs, maar wij hebben jarenlang ook gevast, terwijl we moesten werken. Nu werk ik op een school met veel leerlingen van Marokkaanse en Turkse afkomst die ook gewoon meededen als ze school hadden en nu weer meedoen.

Hoe gaat dat dan zou je denken? Nou als volgt; leerlingen die een maand lang niet eten en drinken in de les, leerlingen die bijna een maand lang niet meer naar de WC hoeven tijdens de les, leerlingen die geen kauwgom kauwen in de les, leerlingen die weinig tot niet schelden in de les. Maar ook leerlingen die half slapend in de lessen zitten, leerlingen die veranderen in mini imam’s en elkaar corrigeren op alles, leerlingen die klagen over elke toets die een docent opgeeft, leerlingen die vaak te laat komen, leerlingen die zich vaker ziek melden en ga zo maar door.

Toch denk ik altijd met een glimlach terug aan die tijd. Hieronder een top 3 van mijn meest grappige herinneringen:

1. Tijdens mijn uitleg over het onderdeel verzekeringen wilde ik de leerlingen de wet productaansprakelijkheid uitleggen aan de hand van een voorbeeld van de Mac Donald’s. Vanaf het moment dat ik Mac Donald’s had uitgesproken werden alle leerlingen wakker. De leerlingen begonnen te roepen of ik het expres deed, waarom ik niet een autogarage als voorbeeld nam maar had gekozen voor Mac Donald’s? En opeens vlogen alle menunamen door de klas en ik besefte dan ook dat ik hier inderdaad beter over had moeten nadenken….

2. Sommige gewoontes leer je als docent niet af en wil je eigenlijk ook niet afleren, maar soms komen deze niet echt goed van pas. Zo zie ik heel snel of een leerling kauwgom kauwt in de klas. Ook tijdens de Ramadan zag ik een meisje kauwgom kauwen, maar ik realiseerde mij niet dat het Ramadan was en riep door de klas: “Merve, wil je alsjeblieft je kauwgom weggooien?” Op dat moment werd dat meisje zó rood. Want ze was blijkbaar ongesteld, waardoor ze niet mee kon vasten. Nu wist de hele klas dat…

3. Heb een collega met prachtige wimpers. Zij krijgt ook vaak complimenten van haar omgeving en van haar leerlingen. Uiteraard gebruikt zij net als alle andere vrouwen over de hele wereld mascara. Tijdens de Ramadan kreeg zij opeens de vraag van een leerling of ze wel mascara mocht gebruiken tijdens het vasten. Waarop mijn collega reageerde met: “Mijn mascara is niet eetbaar, dus waarom niet….”

Deze leerlingen zijn echt geweldig! Ook tijdens de Ramadan kun je met ze lachen. Elk jaar opnieuw heb ik zoveel respect voor deze leerlingen, die het zo lang kunnen volhouden. Want elk jaar worden de dagen langer en wordt het er dus niet makkelijker op.

Soms vroeg ik mij echt af hoe leerlingen die alle andere maanden niet eens een seconde van hun pauze wilden missen, omdat ze anders geen Turkse Pizza of een broodje kipkorn uit de kantine konden halen, nu een maand lang niks konden eten en drinken tot de zonsondergang.

Waar kwam opeens dat geduld en die innerlijke rust vandaan? Uiteraard is het hun geloof waar de leerlingen zoveel respect voor hebben. Ook geeft Abraham Maslow met zijn piramide van Maslow hier een goede verklaring voor: lichamelijke behoeften staan onderaan zijn piramide en bijna aan kop staat de behoefte aan waardering, erkenning en zelfrespect. De leerlingen geloven in hun geloof en kiezen uit zelfrespect om te vasten. Daarbij krijgen ze ook nog eens als kers op de taart, veel waardering en erkenning van hun omgeving.

Dit wetende rest ons docenten nog een ding; geloven, geloven en geloven in leerlingen en uit zelfrespect excellente lessen geven. Dan krijgen wij vanzelf (insha’Allah) als beloning waardering, erkenning, super geduldige en leergierige leerlingen !!!

Sultan Göksen

Mijn leerlingen van het jaar…

Alweer een tijdje geleden hoorde ik dat ik ben genomineerd voor de leraar van het jaar verkiezing.

Mijn directie en een aantal lieve collega’s hebben mij voor deze verkiezing opgegeven. En daar zit ik dan in de top tien, iets waar ik erg trots op ben! En niet alleen ik, maar ook m’n directie, collega’s, vrienden en familieleden.

Maar, hoe trots iedereen ook is, in deze korte tijd ben ik erachter gekomen dat mijn leerlingen nog veel trotser zijn op hun juf dan wie dan ook!

Leerlingen die mij persoonlijk kwamen feliciteren en aangaven dat ik altijd al op nummer één voor hun stond. Oud leerlingen die mij mailen en feliciteerden omdat ze het hadden gelezen in het Parool. Echt de leerlingen hebben mij werkelijk geraakt!

Maar het toppunt was dat ik door huidige leerlingen werd getagd met het onderstaand bericht:

Voor de gene die het niet weten zit juffrouw Sultan Goksen bij de top 10 beste leraren en het zou leuk zijn als ze nummer 1 wordt maar dan moet iedereen Juf Goksen steunen door dit te delen. Volg juf op http://www.jufgoksen.com en geef reactie over wat je van der vind/vond. Bedankt.

Het duurde even voordat ik hierachter kwam. Maar in zo’n korte tijd is dit bericht zo vaak onder mijn leerlingen, oud leerlingen of gewoon leerlingen van Marcanti verspreidt dat ik het echt niet kon geloven. Ik heb beide leerlingen die hiermee zijn begonnen uitgelegd dat er een deskundig jury is die bepaalt welke van de tien genomineerden, docent van het jaar moet worden. Daarna heb ik ze de opdracht gegeven om dit bericht te verwijderen. Het is ook niet raar dat ze dat dachten, gezien de huidige TV en radio programma’s.

Het feit dat er zoveel leerlingen in mij geloven, geeft mij de kracht om extra mijn best te doen. Maar een ding heb ik in ieder geval al bereikt; lk heb deze twee jongens in de afgelopen twee jaar wel wat geleerd, namelijk; hoe ze sociale media kunnen inzetten voor het maken van promotie.

Tot slot rest mij dan nog één ding om te zeggen, jullie zijn niet mijn leerlingen van het jaar. Jullie zijn mijn leerlingen/kanjers/trots voor altijd!

Juf Göksen

Juf, ben te laat omdat…..

Dankzij onder andere Het Puberende Brein van Eveline Crone weten we dat jongeren moeilijk kunnen opstaan. Dus wanneer jongeren in de ochtend te laat komen moeten wij, docenten, niet al te verrast zijn. Maar in de middag dan? Tussen de leswisselingen of na de pauzes? Ook dan presteren een hele hoop leerlingen om te laat te komen.

Iedereen komt wel eens te laat. Maar de opgegeven redenen hiervoor zijn bij ons volwassenen al vaak gebruikt: file,lekke band,brug stond open, de wekker was stuk .

Ja, we kennen ze allemaal! Opvallend is, dat jongeren zoveel creatiever in het vinden van excuses zijn dan wij docenten. Hieronder deel ik dan ook graag mijn top drie van het afgelopen jaar;

Op nummer 3; ‘Juf, ik ben aangereden!’

Leerling: ‘Juf, ik ben aangereden door een bus, maar ben toch rennend naar uw les gekomen!’

Juf: `Rennend?`

Leerling: ‘Uhmm, ja m’n been voelde ik even niet door de shock maar nu weer wel. Mag ik ijs halen bij Hassan?” (Hassan is één van de conciërges)’

Juf: `Vooruit, maar niet rennen op de gang…!

Nummer 2; Broodje Döner

Leerling: ‘Juf, ìk was in de pauze naar de Doner zaak hier verderop. Ik zei nog tegen de Turk die mijn Turkse Pizza aan het maken was: `Schiet op, anders ben ik door jou te laat.` Maar die Turk achter de balie was erg traag… Mag ik er alstublieft in?’

Juf: `Turk?`

Leerling: ‘O sorry juf. Ik wilde u niet beledigen. U bent niet traag, maar die Turk was echt traag….’

Nummer 1;` Het OV laat mij in de steek.’

Leerling: ‘Juf, u moet mij geloven.’

Juf: `Ik luister…`

Leerling: ‘Ik ging weg van huis en liep naar de bushalte. Nadat ik daar was aangekomen heb ik 15 minuten op de bus gewacht. Nadat de bus was gekomen merkte ik dat ik mijn OV was vergeten. Ik rende terug naar huis en mijn moeder gooide hem vanaf de tweede verdieping naar beneden. Juf, ik zei nog tegen mijn moeder:`Niet gooien, breng naar beneden`, Maar mijn broertje was wakker en ze had geen tijd.’

Juf: `Je houdt wel van commanderen hé?

Leerling: ‘Huh, uhmm ja. Maar mijn OV viel op het balkon van de bewoners van de 1e verdieping. Ik heb 5 minuten lang aangebeld maar niemand deed open. Daarna ben ik maar rennend naar school gekomen. Maar ik besef dat ik nu echt naar zweet stink. Heeft er iemand deodorant? En ik ben kapot. Mag ik nu zitten?’

Juf: `Als je liegt spreek ik met je moeder af om je een week lang rennend naar school te sturen. Deal?`

Leerling: ‘Deal.’

Uit het bovenstaande kunnen we opmaken dat het nooit de fout is van de leerlingen, altijd van een ander. Maar soms doen leerlingen echt moeite om iets origineels te verzinnen en het daardoor zeker verdienen om “geloofd” te worden. . Al is het maar om even te ontspannen met de klas en om thuis een grappig verhaal te kunnen vertellen…

Van klaslokaal naar de maatschappij….

Het einde van het jaar is in zicht en de praktijkexamens zijn in volle gang bezig.
Elk jaar vraag ik mij opnieuw af, waarom ik voor het vak Handel en Verkoop, het klaslokaal moet omtoveren in een supermarkt, drogist, stomerij of bloemenzaak. En dan niet alleen één keer voor het examen maar ook een paar keer om het te oefenen. Ik zeg bewust een paar keer, want leerlingen hebben het echt nodig!
Tevens zijn er genoeg simulaties voor de leerlingen ontwikkeld maar in de praktijk doen leerlingen het uiteindelijk toch matig. Hoe kan dit?

Het ligt eigenlijk heel simpel: net als stagiaires die in theorie dankzij Ebbens [1] precies weten hoe ze les moeten geven, doen als ze voor de klas staan alles behalve volgens Ebbens lesgeven. Het zit hem dus in het toepassen van de theorie.

De vraag is: hoe laten wij docenten dat doen? En waarom laten wij dat op die manier doen? Toveren wij klassen om tot bijvoorbeeld een winkel, omdat je het zo hebt geleerd van je collega, of omdat je gewoon niet beter weet?

Voor alle duidelijkheid: om je klaslokaal om te toveren tot een winkel moet je inkopen doen, alles inrichten, een kassa meenemen en een rooster maken voor de leerlingen omdat ze niet tegelijkertijd kunnen oefenen. Je bent na het oefenen van alleen de kassaopdracht al, gemiddeld twee weken bezig met één klas. Wat je nog een aantal keren moet herhalen!
Is dit niet zonde van je tijd als docent?

Je vraagt je af hoe het dan wel zou moeten. Ik denk dat je het niet ver hoeft te zoeken. Je kunt leerlingen makkelijk een week op je eigen school de telefoon laten opnemen bij de administratie, of bij de meeting point. Je zou hen een week in de kantine kunnen laten werken. Op deze manier kunnen leerlingen direct de geleerde theorie toepassen op school. Daarnaast is de eigen school ook nog eens een veilige omgeving waarin de leerlingen kunnen leren.

Daarnaast is er in de buurt van je eigen school vast wel een markt, winkel, of bakker te vinden. Laat de leerlingen bijvoorbeeld een week in een callcenter stage lopen, een week in een supermarkt, een week bij een bloemist, of een week in een kantoor dat gespecialiseerd is in boekhouden. De leerlingen zullen dan leren hoe het echt werkt en begrijpen waarom ze zich op een bepaalde manier horen te gedragen. Ze zullen bij een fout in een reële omgeving de consequenties beter snappen. Zelfs het eindexamen zouden we in een echte omgeving kunnen afnemen, met echte klanten.

Wij docenten werken heel hard, maar vergeten na te denken over het leerrendement. We moeten ons afvragen hoe we het leerrendement kunnen verhogen in plaats van ons af te vragen hoe we er meer uren/docenten voor kunnen vragen. Want het wiel kan niet voor een tweede keer worden uitgevonden…


[1] Ebbens & Ettekoven, Effectief leren, Utrecht: Noordhoff Uitgevers B.V. 2013.

Als leerlingen zo 2013 zijn, wat zijn wij docenten dan?

Als leerlingen zo 2013 zijn, wat zijn wij docenten dan?

Met de komst van smartphones, tablets en de phablets zijn apps niet meer weg te denken uit onze samenleving. Wat een nieuwe markt voor onze jonge ondernemers oftewel mijn Business + Class betekent. Maar hoe gaan wij docenten daarmee om?

In mijn Business + Class hebben dit jaar 4 van de 5 groepjes gekozen voor het uitvinden van een nieuwe app als product. Logisch als je erover nadenkt. Bijna alle leerlingen hebben een Smartphone en komen elke dag met apps in aanraking.

Het is ook zo eenvoudig om een app te downloaden en te gebruiken, dus waarom niet een nieuwe app op de markt brengen? Zeker als docenten daar zo weinig van begrijpen.

Daarom besluiten de leerlingen een app op de markt te brengen, maar kunnen maar niet bedenken wat voor één… Om hun op weg te helpen stel ik hen de vraag: Jongens wat denken jullie dat je nog mist wanneer je je Smartphone gebruikt?
De leerlingen hebben er letterlijk een maand over gedaan en hebben uiteindelijk de volgende nieuwe apps bedacht; “Voice Recorder”, “E-Wallet”, “Key-App”, “Clothing Scanner”.

De apps zijn niet slecht bedacht, maar het leefde niet voor de leerlingen.
Pas later begreep ik wat ik fout had gedaan. Zo had ik de leerlingen alleen gevraagd om een app te bedenken, maar niet om deze app echt te ontwikkelen. Op de vraag ‘waarom?’, kan ik alleen maar als antwoord bedenken: Het zijn VMBO’ers, die kunnen dat toch niet?

De vraag is wat wij docenten kunnen als het op social media aankomt? Het ergste is dat wij docenten onze verwachtingen baseren op wat we zelf kunnen, maar wat doen we bij dingen die we zelf niet kunnen? Volhouden dat dat niet van belang is en doorgaan met wat er in de boeken staat? Onszelf proberen te scholen of gastdocenten uit te nodigen die het wel van onze leerlingen durven te verwachten?

Het begint allemaal bij GELOVEN. Als wij diep van binnen geloven dat, ondanks dat het VMBO’ers zijn, deze leerlingen veel meer kunnen en ze uitdagen, dan krijgen we er ook veel meer voor terug.

Leerlingen die zo 2013 zijn, uitdagen en mogelijkheden bieden is niet makkelijk, maar ook alleen daarmee komen we er niet. Wij docenten worden gedwongen mee te gaan met de tijd, omdat leerlingen ook op het gebied van social media ons hard nodig hebben. Er moet een win win situatie ontstaan door van elkaar te leren. En ja hoor, wij mogen ook best eens wat van onze leerlingen opsteken!

Op de vraag ‘wat docenten dan zijn, als leerlingen zo 2013 zijn?’, kan ik alleen maar zeggen: Waarom zo 2013 willen zijn als docent? Want wij docenten zijn niet alleen 2011,2012 of 2013. Nee, wij docenten zijn alles tot en met 2013 en puur daarom zijn wij docent….

Sultan Göksen

http://zakeninturkije.nl/nieuwsmeer_1268_als-leerlingen-zo-2013-zijn-wat-zijn-wij-docenten-dan.html

Hoe we leerlingen enthousiast maken voor ondernemen…

Hoe we leerlingen enthousiast maken voor ondernemen…

Leerlingen enthousiast maken voor iets is erg leuk maar net zo vermoeiend. Toch doen wij docenten elke dag niks anders, maar waarom doen we het dan? Omdat het ons vak is of doen we het gewoon onbewust?

In mijn Business class had ik altijd het gevoel dat leerlingen daarin zaten omdat ze gewoon naar het buitenland wilden. Hoe vaak ik ook zelf enthousiast was over mijn lessen moet ik toegeven dat ik dat vaak niet terug zag in mijn leerlingen, tot ik werd geconfronteerd door mijn leerlingen Ishaak en Halil.

Ishaak zit al twee jaar in mijn Business plus class en komt altijd moe binnen (geef elke vrijdag het 7e en 8e uur les), maar ondanks dat werkt hij wel. De afgelopen maand vroeg hij of zijn vriend Halil ook een paar lessen mee mocht doen. Was natuurlijk verbaast, het blijven wel VMBO leerlingen die het liefst zo snel mogelijk op de vrijdag naar huis willen. En ja hoor, Halil mocht van mij komen. Halil hielp het groepje en luisterde aandachtig naar de gastdocenten en wilde mee naar de bedrijfsuitjes en de KvK.

Begreep niet wat deze jongen kwam doen, mijn theorie was namelijk dat de leerlingen alleen kwamen omdat ze naar het buitenland mochten. Deze jongen wist dat dat voor hem niet meer mogelijk was maar kwam toch. Dit zette mij aan het denken en vroeg het deze jongen uiteindelijk. Op dat moment kwam ik erachter dat Ishaak en Halil samen een onlineshop hadden geopend. Ishaak was het brein erachter en Halil de ICT beheerder. Halil kwam dan ook naar de lessen omdat hij had gezien dat Ishaak creatiever was geworden tijdens de Business lessen en wilde zelf ook ideeën opdoen.

Als je aan mij vraagt waar ik trotser op ben zou ik het niet weten. Aan de ene kant twee enthousiaste leerlingen die een bedrijf starten en aan de andere kant een leerling die vrijwillig naar de Business plus class komt om ideeën op te doen en creatiever te denken!

Op de vraag waarom we onze leerlingen enthousiast proberen te maken kan ik geen beter antwoord geven dan hierboven beschreven. Al is het maar bij één leerling gelukt, dat geeft ons docenten genoeg energie om door te gaan. Maar een feit is en blijft dat het in ons leraren zit en wij het ook vaak onbewust doen. Hoog tijd om van onbewust naar bewust coachen te gaan…

Geschreven door: Sultan Göksen [Docent, Marcanti Esprit Scholen]

http://zakeninturkije.nl/nieuwsmeer_1264_hoe-we-leerlingen-enthousiast-maken-voor-ondernemen.html